رضا صیادیان دوشنبه 25 اردیبهشت 1396 10:17 ق.ظ نظرات ()



سفر نیست آهو که والاگهر                               چو بیند جهان  بازگیرد هنر               

(خاقانی)

سفر باعث آرامش روح و روان آدمی و کسب تجربه های فراوان می شود ، حاصل این تجربه هارا می توان به شکل سفرنامه هایی در آورد که گنجینه ای از اطلاعات باشد
.



سفرنامه
 سفر باعث آرامش روح و روان آدمی و کسب تجربه های فراوان می شود ، حاصل این تجربه هارا می توان به شکل سفرنامه هایی در آورد که گنجینه ای از اطلاعات باشد امروزه اگرپیشرفت های سریع در زمینه فناوری حمل و نقل نبود،همچنین اگر رسانه های عمومی چون تلوزیون و سینما تصاویر سرزمین های دوردست و گوشه و کنار جهان را در معرض دید همگان قرار  نمی داد ؛آنگاه ارزش سفرنامه ها به عنوان تنها منبع اطلاعات دست اول آشکار می شد. با کوله پشتی تا انتهای مقاله همراه باشید.

تعریف سفرنامه :

” سفرنامه ،نوعی گزارش است که نویسنده در قالب آن مشاهدات خود را ازاوضاع شهرها یا سرزمین هایی که بدان مسافرت کرده است شرح می دهد و اطلاعاتی ازبناهای تاریخی، مساجد، کتابخانه ها، بازارها، بزرگان ، آداب و رسوم ملی و مذهبی مردم، موقعیت جغرافیایی ، جمعیت ، آب و هوا، زبان ا هالی، مناطقی که بازدید نموده است در اختیار خواننده می گذارد .

 انواع سفرنامه :

سفرنامه ها رامی توان از جهات مختلف تقسیم بندی کرد:

الف ) سفرنامه واقعی:

این سفرها ،شرح مسافرت هایی است که به راستی انجام شده است . ونویسنده شرح دیده ها و شنیده ها و خاطره های و رخدادهایی  را که در جریان سفر با آنها مواجه شده ،به رشته تحریر در آورده است.نظیر سفرنامه ناصرخسرو قبادیانی و سفرنامه ابن بطوطه(۷۰۳-۷۷۰-ه) سیاح معروف مراکشی و سفرنامه مارکو پولو جهانگرد ایتالیایی .

ب ) سفرنامه خیالی :

در این سفرها ، نویسنده سفری واقعی انجام نمی دهد بلکه نظر و دیدگاه خود را در قالب سفرنامه می آورد و نویسنده واقعیت های و نابسامانی ها جامعه رامورد نقد و بررسی قرار می دهد چنانچه اگر کسی بخواهد سفری واقعی در آن مکان داشته باشد با همان موارد برخورد می کند و با چشم خود می بیند مانند «سیاحتنامه ی ابراهیم بیگ » نوشته ی زین العابدین مراغه ای که در اواخر دوره قاجار نوشته شده است .

ج) سفرنامه های تمثیلی : سفرهایی است غیر واقعی که نویسنده در حالتی رؤیایی به جهانی دیگر سفرمی کند . در این سفرها نویسنده پیام خود را در قالب قصه و تمثیل بیان می کند  .

سابقه سفرنامه‌نویسی در جهان :

برخی از کهن‌ترین گزارش‌های سفر متعلق به مصریان است که قدمت یکی از آنها به سده ششم پیش از میلاد می‌رسد، و آن سفرنامه کوسموس اسکندرانی است (حدود 548ق.م.) که گزارش سفرهایش به اتیوپی، هند غربی، و سیلان است .



سفرنامه نویسی در ایران :

سفرنامه نویسی در ایران سابقه ی طولانی وتاریخی دارد و به دوره ساسانیان و به زمان برزویه طبیب، پزشک خسرو انوشیروان می رسد که سفری طولانی به کشور هندوستان داشت و از جانب پادشاه ساسانی مامور ترجمه ی کتاب کلیله و د منه شده بود .اما شاید قدیمی ترین پیشینه سفرنامه نویسی در دوره اسلامی در ایران ،مربوط به قرن پنجم هجری از ابو معین ناصر خسرو قبادیانی است.سفرنامه ای که از صورت گزارش فراتر رفته و بهعنوان اثر ادبی ماندگار زبان فارسی بر جای مانده است.